يعنى اى خدايا 126 مرا توفيق ده تا كلام تو بشنوم و بر كار گيرم ( ص 126 ) ز - استعمالات شاذّ و نادر : وصيّت مىكنم ترا ، يا معاذ ، به تقوى و راستى سخن و . . . و دشمنايگى 127 دنيا و دوستى آخرت . ( ص 108 ) نيز : به كار بردن « زيادتى » به جاى « زياد » و « عارفت » به جاى « معرفت » : و هر آن كس كه محبّتى زيادتى ندارد با اين طايفه ، اولاتر آن باشد كه راغب صحبت ايشان نباشد . ( ص 51 ) باشد كه بدين نظر ، موهبتى جسيم و عارفتى 128 عميم از بارى تعالى بيابم . ( ص 58 ) ح - استعمال ضمير اشارهء منفرد براى مشاراليه جمع يا اسم جمع : شيخ - رضى اللّه عنه - گفت : اين قومى باشند كه وقتى خود را ملامتى خوانند . ( ص 30 ) به جاى « اين‌ها قومى باشند . . . » ط - الصاق « ى » مصدرى به صفت عربى : اصلى عظيم است و سعادتى شگرف سالكان را قيام نمودن به واجبى حق استقامت . ( ص 19 ) صفت الف - تركيب وصفى مقلوب : منصب شيخى و مرتبت مقتدائى در طريقت صوفيان ، عالىمقامى است از حضرت رسالت . ( ص 33 ) حسنة حسنة يعنى : سره گليمى است ، شگرف پيراهنى است و نيكوحلّه‌اى است . ( ص 42 ) ب - مطابقت ندادن موصوف و صفت عربى : به واسطهء آن ذرايع اكيد و شوافع حميد از سمت شبهت و . . . محفوظ بماندند . ( ص 52 )